İstanbul Kokusu

Keşke her geçişlerinde başımızı kaldırıp baktığımız ve bize gökyüzüne bakmayı hatırlatan şu gürültülü uçakların iyiliklerine karşılık, onları uyarabilsem… “İstanbul’a gelmeyin!” diyebilsem onlara henüz bu ayak basıldığı anda insanı ele geçiren, parazit bir sarmaşık gibi uzantılarını damarlara hançerleyen uğursuz toprakla temas etmemişlerken; hala vakitleri ve ihanet etmemeleri gereken bir şansları varken. İnsanoğlu pek garip, dinlemez; yaşamadan öğrenmezler zehrin tadını, yaşadıklarında ise artık çok geçtir öğrenmek için. Belki, yalnızca belki, içlerinden birinin kederi hava boşluğu yaratır sesimi duyduğunda yaşanmışlıkların felaketinin ona hücum etmesiyle. O zaman dönmek zorunda kalırlar buralardan uzak, en yakın topraklara acil iniverirler; İstanbul’dan acil kaçış amacında.

Bu toprağın her zehirleyişine özgü, pek eşsiz bir dansı vardır. Ayrı durmakla lanetlenmiş iki yakanın sonsuz aşkının lanetidir belki tüm sebebi. Her kurban, yeni bir dans başlatır; Galata Kulesi’nin sarsılmasıyla deniz çalkalanır, denizdeki kocaman kız uyanır; bir bebeğin biberonu gibi masum; lakin alkol dolu, havaya saçar ruhunu. Sonra diğer yakanın uyanışı olur bu; Üsküdar’dan başlar ikinci afet. cami minarelerinin sessiz kırmızı çığlığı haçları çarmıha gerer Davud’un yıldızı belli belirsiz olup bitene ağlayıp diğer ikisine saplanırken... Tanrı duyar bunu ve kızar; Sodom’a ve Gomora’ya kızdığı gibi; fakat taş yağdırmanın modası geçtiği için kan kusturur, zehirler ve yaşam denen yavaş yavaş ölüm eylemini daha da topal hale getirir. İstanbul’da birisi aşık olmuştur, tüm kopan kıyamet bunun alametidir.

Uyarmıştım, gitmeliydiniz… Kederle başımı iki yana sallıyorum, denizdeki çalkantıyla fark etmeden dans ediyorum. “İki yakanın arasına hiç girmemeliydiniz…”